پکیج دوره «آهیمسا»

درود بر استاد بی‌نظیرم
آگاه شدم توقع، همان نیازهای برآورده نشده است.
این دوره مثل همیشه فوق‌العاده‌ است.
در عین‌حال یکی از … بی‌نظیرترین دوره‌هایی‌ست که تا به‌حال گذرانده‌ام.
متشکرم ادامه»

با سلام و تقدیم احترام خدمت استاد ارجمند جناب آقای مهدوی‌پور و همراهان محترم دوره‌ی آهیمسا
ابتدا در این دوره قدرت نوشتن با مداد برایم شگفتی‌ساز بود؛ هم‌چون طی‌الارض میان دو سرزمین دورِ درونی.
علاوه بر نوشتن، مشاهده‌ی… دست‌خط در پردازش جریان‌های درونی و درمان، سهم غیرقابل انکاری داشت.

در اثنای هفته‌ی دوم تمرین، متوجه یک نیرو و گرمای بسیار لطیفی در وجودم شدم که تجربه‌اش بسیار گوارا، اطمینان‌بخش و امیدوارکننده بود. بعد از هر بار نوشتن و دیدن دست‌خط و بعضاً کلنجار ۲۴ تا ۴۸ ساعته، آن مساله از نهادم پاک می‌شد و پوچ شدنش را به لَختی تجربه می‌کردم.

در حین هفته‌ی سوم، یک‌روز در یک ایونت بزرگ شرکت کردم. با اینکه جز مختصر دیدارها‌ و گفت‌و‌گوهایی، فعالیتی انجام نداده بودم، بعد از بازگشت به منزل، خستگی و سنگینی غیرقابل توجیهی بر من مستولی شده بود. به‌سختی همان شب خودم را وادار به نوشتن وقایع در کارگاه جلسه ۲ کردم. به‌طور معجزه‌آسایی هم‌زمان با نوشتن، نیرو و گرمایی را در درونم احساس کردم که از اعماق وجودم در حال تبلور بود. بعد از خاتمه‌ی نوشتن دیگر اثری از آن سنگینی و خستگی نبود.

در همان هفته، پویش مربوط به کسب نظرهای دوستان و همکاران، بالاصاله بسیار آموزنده بود. به‌واسطه‌ی آگاهی‌های ناظر به خویشتن‌داری که پیش‌تر از سوی استاد گرامی برای انجام این پویش ارائه شده بود، تمرین صبوری، متانت و قوه‌ی شنوایی که تجربه کردم بسیار برایم الهام‌بخش شد. و در نهایت با وجود سختی مقطعی، احساس سربلندی داشتم تا جایی‌که به‌طور خودجوش مهمانی‌ای تدارک دیدم و از کسانی‌که با ابراز نظرهاشان همراهی‌ام کرده بودند، دعوت کردم و هدیه‌ای به آن‌ها اهدا نمودم.

در خاتمه‌ی هفتهٔ سوم و اوایل هفته‌ی چهارم، تغییرات آشکاری را در ذهن و درونم احساس کردم. هم‌چون میل بسیار به ورزش، به‌ویژه شنا یا انجام کارهای هنری، دیزاین و اتود برنامه‌هایی برای آینده. انگار نیروی برآمده از تمرین‌های هفته‌های قبل وارد چرخ‌دنده‌های دایره‌ی وجودم شده بود و آن‌‌را در جهتی که «باید» می‌چرخاند.

قبل از شروع دوره و تا اوایل آن، بنا داشتم از دو فضای همکاری‌ حرفه‌ای‌ استعفا دهم. جلسات دوم، سوم و پنجم به‌ویژه بسیار آگاهی‌بخش بودند و کمک کردند تا دلیل آن تصمیمم را دقیق‌تر ببینم، بعد از خاتمه‌ی دوره، طی پیامی همکاری‌ام را با رضایت کامل ابقا کردم.

اتمام آهمیسا برای من مصادف بود با یک واقعهٔ شوک‌آور. ساعت مچی‌‌ام که به مدت ۲۰ سال با آن زندگی کرده بودم؛ امتحان‌های مدرسه، دانشگاه، انتظارها و برنامه‌ریزی‌هایم را همگی با آن‌ انجام داده بودم و در دو سال اخیر در خانه‌ام مفقود شده بود، مطلع شدم که هم‌خونه‌ام زمانی‌که یک عصری مهمانم بوده تعمداً آن را به‌دور از چشم من برداشته و دیگر آن ساعت وجود ندارد. بسیار شوکه شدم. آن ساعت ارزش اقتصادی آن‌چنانی نداشت و به‌خصوص که آن هم‌خونه گرامی ساعتی به ارزش میلیاردی به دست داشت و دارد.

پس از اطلاع از این موضوع، نماز و دعا خواندم و گریه کردم. هدف جدید و طول شنای بیشتری معین کردم و به آن رسیدم. تا الان با این موضوع تماما کنار آمده‌ام اما به جرأت می‌گویم که به‌ مدد آموزه‌های این دوره، آن مرز ظریف و هم‌چون تارموی میان انتخاب‌هایم را دیدم. فعلاً بدون هیچ‌گونه تضاد و کلنجاری، ترجیح دادم به‌خودم زمان بدهم و به آن ساعت عزیزِ از دست رفته – آن‌هم به این کیفیت وخیم‌ – هم‌‌چون بذری برای امکان‌های روشن آینده بیاندیشم.

در پایان به استاد ارجمند، درود ویژه می‌فرستم و از صمیم قلبم قدردان این «تولد دوباره»‌ام هستم.
هم‌چنین از همهٔ همراهان محترم که با پرسش‌های بسیار خوب به غنای هر‌ چه بیشتر این دوره کمک کردند، به سهم خودم تشکر می‌کنم.
صد البته از تیم محترم پشتیبان و زحمات ارزشمندشان به‌نوبه‌ی خود سپاسگزارم. ادامه»

با سلام و قدردانی مجدد
امروز ۶ فروردین یک‌دور تمرین در مورد دوران کودکیم انجام دادم.
سپس رجوع کردم به فایل صوتی جلسه ۶ قسمت دوم، رسیدم به این جمله شما:
 “خود واقعی چیه“؟ اون خودی که …کمال‌طلب و سخت‌گیره، اکتساب از گذشته‌هاست و خود واقعی نیست.

ناگهان یاد اتفاقی در دو هفته پیش افتادم، جر و بحث لفظی (حدود ۵ دقیقه) بین دو پسرم.

شروع کننده پسر کوچکم بود
من و همسرم فقط ناظر بودیم. نگاهم به پسر بزرگم و قلبم برایش شکسته بود، در عین حال ساکت بودیم، پسر بزرگم پرواز داشت و رفت.
پسر کوچکم مثل همیشه شروع کرد برایم صحبت کردن … هر چه دقتمو در شنوایی خالص بیشتر می‌کردم، بار غم و اندوه بیشتری رو تو قلبم حس می‌کردم و نیاز شدید به گریه، به‌ بهانه‌ی پیاده‌روی از منزل خارج شدم، گریه کردم و با حال خوب به‌ منزل برگشتم.
امروز بعد از مرور این اتفاق در زمانی اندک مشاهده کردم:
پسر کوچکم، نمایانگر خود کمال‌طلب و سخت‌گیر و (خشمگین) که از اکتسابات گذشته میاد.

و پسر بزرگم نمایانگر خود واقعی 
با دیدن این دو خود مشاهده کردم:
قلبم پر از گرمای مهر و پر از اندوه، غم و گریه نسبت “به‌خود در گذشته” است
و عشقی مملو از حس آرامش نسبت به‌خود واقعی.
هیچ قضاوتی درین لحظات نبود،
هیچ خشمی از پسر کوچکم نبود، مگر مهر که از درک گذشته او دریافت می‌کردم.

این تجربه ناب را  قدردان خدا، شما استاد معنوی سی ساله بی‌نظیرم و خودم هستم.
متشکرم ادامه»